يكى از ياران حضرت كاظم (ع)، به نام علىّ فرزند ابوحمزه بطائنى حكايت مي‌كند كه:
روزى از روزها براي ديدار حضرت ابوالحسن، امام موسى كاظم (ع) حركت كردم . حضرت را در زمين كشاورزى، در حالتى ديدم كه مشغول كار و تلاش بود و عرق از بدن مباركش سرازير گشته بود.
بسيار تعجّب كردم و اظهار داشتم : «يابن رسول اللّه ! من فداى شما گردم، مردم كجا هستند تا مشاهده كنند كه شما اين چنين در اين گرماى سوزان مشغول كار هستيد و تلاش مي‌نمائى؟
امام (ع) لب به سخن گشود و فرمود: اى على! آن‌هائى كه از من بهتر و برتر بوده اند، به طور مرتّب كوشش و تلاش داشته اند و هر كدام به نوعى كار مى‌كرده‌اند.
عرض كردم : منظور شما چه كسانى هستند؟
حضرت در پاسخ فرمود: منظورم رسول اللّه ، اميرالمؤمنين و ديگر پدرانم صلوات اللّه عليهم اجمعين مى باشند، كه با دست خود، كار و تلاش‍ مي‌كرده اند.
سپس امام موسى كاظم (ع) ضمن فرمايشات خود افزود:
و اين نوع كار و تلاشى را كه من مشغول انجام آن هستم و تو مشاهده مى كنى ، همه پيامبران الهى به آن اشتغال داشته‌اند و به وسيله آن تلاش و امرار معاش مي‌كرده‌اند.
و همچنين بندگان صالح خداوند متعال همه در تلاش و كوشش ‍ مى‌باشند.